Plaats jezelf altijd in de juiste context

Vandaag wil ik het met je hebben over iets extreem waardevols, namelijk: jezelf in de juiste context plaatsen. Laat me beginnen door je een verhaal te vertellen…

Voordat zij overleed vroeg een moeder aan haar dochter: “Dit horloge is nog van je grootmoeder geweest… het is een paar honderd jaar oud. Maar voordat ik het aan je geef, ga alsjeblieft naar de juwelier en vraag hoeveel zij ervoor willen bieden.”

De dochter ging met het horloge naar de juwelier en kwam terug. “Ze bieden me 20 euro”, zei de dochter tegen haar moeder, “omdat het zo oud is.”

Haar moeder zei “Oké, vraag het dan nu eens bij de antiekwinkel“. De dochter ging zoals gevraagd, ook daar lang. “Ze bieden me 10 euro, want ze moeten er zelf ook op verdienen”.

De moeder was even stil en er verscheen een kleine glimlach. “Breng het horloge nu eens naar het museum en laat het daar alleen zien. Vraag alleen wat ze je ervoor willen geven.

Even later kwam de dochter weer terug: “Ze bieden me een MILJOEN euro mam, EEN MILJOEN! Geloof je dat nou? Kun je het je voorstellen?

De moeder lachte en zei: “Ja zeker :)! Wat ik je hiermee wilde laten inzien is: zorg ervoor dat je je in het leven nooit op de verkeerde plek bevindt, waar ze jou niet op waarde schatten. De juiste plek waardeert jou op de juiste manier. Lieve dochter, beloof me: blijf nooit op een plek waar ze jouw waarde niet zien. Geloof in jezelf en ken je waarde – en weet dat er altijd een plek is, waar deze waarde op de juiste manier geschat wordt – en dat er mensen zijn die jouw waarden met je delen. Mensen die je misschien zelfs kunt inspireren door gewoon jezelf te zijn.”

Het moraal van dit verhaal: ken je waarde! En wordt dit niet gezien, beweeg je dan naar een plek waar dit wel gezien wordt.

Uit eigen ervaring

Ik ben afgestudeerd aan de universiteit. Nu geef ik niet zoveel om die titel, want het zegt vrij weinig in mijn ogen. Maar na mijn afstuderen was dat DE standaard prik waar ze naar vroegen in vrijwel elk sollicitatiegesprek: welke opleiding(en) heb je gedaan? Nu heb ik nogal een rommelig onderwijs-verleden, want ik wisselde nogal eens van studie, dus op een gegeven moment vatte ik het samen of vermeed ik het onderwerp in zijn totaliteit. Ik wilde het vooral hebben over mijn vaardigheden, die ik grotendeels zelf had opgedaan – BUITEN schooltijd. Maar daar leek niemand echt interesse in te hebben.

Na een tijdje was ik het goed zat, kwam ik niet aan de bak en ben ik post gaan bezorgen om ieder geval nog IETS te verdienen. Omdat ik onder andere post bezorgde bij de moeder van een goede vriendin van mij, had zij op een gegeven moment verbaasd aan mijn vriendin gevraagd waarom ik dat deed? Mijn vriendin antwoordde dat ik geen baan kon vinden. Haar moeder vroeg nóg verbaasder “Kan zo’n slimme meid geen baan vinden?” – en ze besloot om actie te ondernemen. Zelf werkte ze bij de gemeente en zo kon ze voor mij een meewerkstage regelen. Ik kreeg er 450 euro per maand voor betaald – en dat was al meer dan wat ik bij de post kreeg. Ik was haar dan ook immens dankbaar voor deze kans. It was grace! De gunst of genade die ik op dat moment nodig had. In de vorm van deze vriendelijke vrouw.

Vanuit mijn meewerkstage wist ik een baan te bemachtigen bij een andere afdeling en daar kreeg ik al snel een contract voor onbepaalde tijd. Een leuk team – en ik mocht er marketing en projectcommunicatie voor doen.

Durf het ook te erkennen als je iets ontgegroeid bent

Na ongeveer twee jaar had ik alleen het gevoel niet meer ‘lekker in mijn werk’ te zitten. Ik werd steeds meer en meer in de rol van ‘veredelde secretaresse’ geschoven (zo hebben ze het zelf ooit benoemd), terwijl ik mezelf juist – in de hoogste versnelling – richting de strategische kant op ontwikkelde. Totdat ik wat bizarre dingen ging constateren: er werd mij een hogere positie geweigerd door een manager daar, die mij wel continu om communicatie-advies vroeg. Ik mocht niet méér uren werken dan de 24 uur die ik had – en ik kreeg niet meer loonsverhoging als ik daarom vroeg en het duidelijk beargumenteerde, maar er werden wel allerlei rare constructies bedacht waardoor ik aan projecten kon werken.

Ondertussen vroeg het team waarin ik werkte steeds om mijn strategische mening, maar bleven ze er maar op hameren dat ze ‘uitvoerend ontzorgd’ wilde worden. Ik baalde hiervan. Andere collega’s met een grote(re) mond waren aangenomen voor een taak die ze niet eens meer deden, want ze waren inmiddels gewoon aan andere projecten gaan werken – en ik kreeg totaal geen ontwikkelruimte meer en werd er – met opzet – klein gehouden.

Dat zorgde ervoor dat ik zo gefrustreerd raakte dat ik bijna een burn-out kreeg. En het grootste probleem? Ik ontkende tegen mezelf dat ik gewoon uit die functie was gegroeid. Ik zat vastgeroest in dat veilige gevoel van een vast salaris en een bekende werkplek, ook al had ik er een hekel aan gekregen. 

Toen ik eenmaal de context veranderde…

Uiteindelijk heb ik de keuze gemaakt waardoor je nu vandaag mijn blog leest. Ik ben ondernemer geworden. Ik liep op een ochtend naar mijn werk, na eerder al wekenlang met een coach gepraat te hebben, en bedacht me: ik ga het gewoon doen. Ik zeg mijn baan op.

Alleen had ik één probleem: ik had op dat moment nog niet voldoende klanten om zelfvoorzienend te zijn. Ik bedacht dus een plan waarmee ik nog een paar maanden op projectbasis bij deze werkgever zou blijven werken, maar dan als zzp’er. En mijn werkgever ging akkoord.

Als ondernemer werk ik nu veel meer op het strategische niveau. Ik help andere ondernemers die ook met dat strategische aan de slag willen – en ik word ervoor gewaardeerd.

Zo zie je maar hoe een verandering van context je hele leven kan veranderen. Én je eigenwaarde.

Geef een reactie

*