Een onverwacht moment van verbinding met een complete vreemde in het park

verbinding

Op een ietwat frisse, zonnige ochtend in maart besloot ik afgelopen week in het park te gaan zitten. Soms doe ik dat, als ik toe ben aan wat frisse lucht en zon. Ik heb twee balkons tot mijn beschikking thuis, maar ik omring me toch nog altijd het liefst met zoveel mogelijk groen. Ik mis stiekem ook mijn tuin van vroeger. Of de tuin waar ik van droom in de toekomst.

Toen ik in het zonnetje op een bankje zat, zag ik aan de andere kant van het park een jongen lopen. Niet veel later stond hij voor me. Duidelijk niet van Nederlandse afkomst. Donker haar, een lange baard. Groenbruine ogen. Hij keek me vriendelijk aan en zei: “Mag ik je wat vragen?”

Ik reageerde: “Natuurlijk”.

Hij vroeg: “Wat denk jij dat er gebeurt na de dood?”

Ik gaf hem antwoord. Ik vertelde hem dat ik denk dat we na onze dood terugkeren naar de Bron, waar we vandaan komen. Dat we teruggaan naar het Al-Ene. Dat ons stoffelijk overschot hier op aarde blijft, maar dat onze geest, onze voor-het-oog-onwaarneembare energie voortleeft. Ik besloot hem verder maar niet te ‘vervelen’ met mijn ideeën over de verschillende dimensies.

Daarna vroeg ik hem: “Vanwaar deze vraag?”

Hij vertelde dat hij moslim is. En dat hij graag met anderen over zijn geloof praat.

En dus deden we dat.

We waren in gesprek toen er op een gegeven moment een ouder stel voorbij kwam. Ik begroette ze vriendelijk, maar ze keken niet zo vriendelijk als mensen normaal doen als ik ze begroet.

Ze keken me ietwat wantrouwend aan. Ze hadden ons gesprek gedeeltelijk kunnen overhoren.

En ik schaamde me een beetje.

Totdat ik me daarna bedacht: waar schaam ik me nu eigenlijk voor?

Waarom is het niet veel normaler om het over deze onderwerpen te hebben?

En waarom zou je niét een vriendelijk gesprek kunnen hebben met een vreemde in het park, om zo ideeën uit te wisselen?

Ik besefte me dat ik misschien niet deed wat ieder ander zou doen.

Ik kapte het gesprek met de jongen niét af. Ik luisterde. En ik deelde mijn ideeën erover. Hij luisterde naar mij. En samen hadden we een interessant gesprek over onderwerpen waar je het – ‘normaal’ gezien – niet zomaar met iemand hebt.

Die verbinding, die had ik even nodig.

In een wereld vol oorlog (op dit moment in Oekraïne) en na twee jaar van 1,5 meter afstand houden en mondkapjes, vond ik dit gesprek enorm waardevol.

Na een tijdje stond de jongen op. Hij zei: ik weet veel over de islam, dus als je ooit vragen hebt kun je me die stellen.

Ik bedankte.

Hij was niet opdringerig geweest. Hij was mij niet aan het ‘bekeren’. Hij was op geen enkele manier intimiderend.

En ik?

Ik besefte me dat ik me best wat vaker over dit onderwerp mag uitspreken. En dat gesprekken met vreemden heel interessant zijn om je eigen bubbel weer even te laten knappen en een iets grotere bubbel op te zoeken.

Met nóg meer ruimte voor verbinding.

Geef een antwoord

*